چهارشنبه صبح دعام این بود خدایا به تن اونایی که قدر عافیت نمیدونن طعم ساعتها دست و پنجه نرم کردن با درد رو بچشون...دردی که فقط با تزریق آرامبخش رهاشون کنه و بعدش با یه مرده فرقی نداشته باشن.. اینقدر دست و پاشونو به ریسمان مشکلاتی شبیه هم ببند که فرق بین استراحت از روی راحت طلبی رو با فرق استراحت از سر ناچاری بدونن.
نزدیکیهای ظهر بود تلفن به صدا دراومد و به من نوید یه سفر زیارتی یک روزه رو داد..استقبال کردم و بعدش حالم خیلی بهتر شد. احساس کردم خدا داره دل شکسته امو نوازش میکنه..قد شیرینی احساسم اوقات تلخیها تموم شد و جای خودشو به بی خیالی داد.
جمعه صبح ساعت 6 حرکت کردیم..نماز جمعه رو بعد از زیارت توی حرم حضرت معصومه اقامه کردیم...بعد ناهار رفتیم سمت جمکران..خدا میدونه با دیدن چاه چه حالی داشتم..نماز مغرب و عشا رو توی حرم امام بودیم..و بعد از اون به سمت شاه عبدالعظیم حرکت کردیم. بعد از شام به زیارت این بزرگوار همچنین 2 امامزاده دیگه ای که اونجا حضور داشتند رفتیم.
خیلی سبک شدم..تونستم برای همه دعا کنم حتی اونایی که رو زخم دله من .... وقتایی که اینطوری میشه اولش فک میکنم چی شد که پادشاه نظری به درویش کرد ..چی شد که دل صدپاره اش براش مهم شد..چی شد....
بعد با بی رحمی نتیجه میگیرم خدا اینقدر …. که نمیخواد آه یه دلشکسته دامنگیرشون شه !!!
ولی خدایی شما جای من چند بار از یه سوراخ نیش میخورید و باز بیخیالی طی میکنید.؟! اشتباه از خودم بوده قبول...باور کنید تنهایی باعثش میشه..
- دلم شور میزنه..موندم که چی میخواد بگه که اینهمه پلیس بازی لازمه...خدایا به قلبم آرامش بده.!!
اینو بعد از صحبت باهاش مینویسم...حرفاش مثه پتک تو سرم میاد و حالمو دگرگون میکنه..منو یاد حرف مدیر میندازه که میگه چه خورده برده ای ازش داری که .....
انگار " گذشت" اینروزها اینقدر بی معنی شده که همه سریع این فکر به سرشون میزنه....بدتر غمگین میشم...بغض راه گلمو بسته..حرفهامو میزنم اما بازسبک نمیشم. شب مهمانی دعوتم عذر خواهی میکنم و.. وقتی از اون کوچه بم بست میام بیرون فک میکنم همه راههای دنیا به روم بسته است.
- پسر آیناز رو تو 4 ماهگی ختنه کردن که کمتر اذیت شه...
- دلم برای آرزوهای قشنگم لک زده..دیگه تصویرشون هم که به ذهنم میاد ..حتی یه گوشه شون .. منو به خنده غم انگیز تر ازگریه میندازه.
