نازنین گل یخ

سیاه سفید..

nazanin55 — Tue, 01 Jul 2008 07:26:18 GMT

باز اینجا برق رفته و من در تاریکی عمیقی به صفحه پر نور مانیتور که به طرز آزاردهنده ای روی شیشه عینکم منعکس میشه خیره شدم....چند دقیقه طول نمیکشه که چشام درد بگیره! اما باز تنهایی منو تسلیم کامپیوتر و پناهنده اینترنت میکنه!

اینروزها ذهنم درگیر ِ مسائل و نکاتیه که بودن و نبودنش فرقی نداره..انگار پر از خالیه!!!...چیزی از فکر کردن بهشون عایدم نمیشه جز اینکه از خودم خسته شدم...از اون منی که تو جسمم فرمانرواست....!!

گاهی از خودم میپرسم این من خودمم؟ یا من مکانیزه شده ام؟..انگار یکی برام یه برنامه ثابت نوشته که همیشه رو همون حلقه ها شرطی میشه..و تو همون شرایط میافته تو حلقه تکرار یا تو حلقه های تکرار شبیه هم قفل میکنه....

واقعا خسته ام...فک میکنم و میگردم دنبال اینکه چیا ممکنه منو از این منه روتین خلاص کنه؟!

متاسفانه هیچوقت خودم شخصیتی نداشتم که بتونم یه جمعو متاثر کنم.اما تاثیرپذیریم عالیه! پس باید دنبال اتفاقهای تاثیرگذار باشم که تا حدی از دست خودم بر بیاد....
یه چیزی موندگارتر و طولانی تر از یه پیک نیک....باید یه نفر باشه حالا هر کی ، که منو سر شوق بیاره .

خوب اگه این یه نفر باشه ، با داشتن نشاط و اشتیاق به رضایت از من میرسم؟

متاسفانه الان همون یه نفر کمه تو زندگیم...همونی که یه مدت مهسا بود...یه مدت محبوبه...یه مدت هم قصیده و مریم و فاطمه........لعنت به این فاصله ها...لعنت به من..!!

خوب که فک میکنم میبینم اونا مثه خودت بودن...همسن و سال ..همدرد و حال. فک نمیکردی دردشون بی دردیه...راحت بودی باهاشون!!!!

اوهوی منه بی چهره درون من ، به خودت بیا .... درست که فک کنی میبینی من همیشه از تافته جدا بافته بودن بدم میومد..حالا همونیم که دوست نداشتم.پس گمونم به همین خاطرِ که دوستت ندارم ! شاید این مثه بقیه نبودن آزارم میده....همه ممکنه همینطور باشن آیا؟

امروز مال من نیست.

nazanin55 — Tue, 24 Jun 2008 07:07:18 GMT

میلاد بانوی مهر و مادر خوبیها فاطمه زهرا بر همه بانوان مبارک.

این روز رو تبریک مخصوص میگم به مادرهای عزیز و از همه عزیزتر مامان گلی خودم .....

پای تبلیغات تلویزیون....همونی که تبلیغ کارت هدیه پارسیان رو با اون همه زیبایی و با حضور اون دو تا فرشته کوچولو داره نشون میده.....من محو بازی مادر و بچه ها...نگاهم همراه با لبخند و قربون صدقه بچه ها رفتن به تلویزیون...

نیما: ای خدااااااااا....هیچکی نیست که همبازی ما بشه!

تازه فهمیدم اون حواسش به باباهه است...بی هوا طرح کشیده لبخندم همراه با تلخی کامم از رو صورتم محو میشه!! تو دلم میگم...کی هس که به من کادوهای کوچولوی بچه گونه بده....مثه اون هدیه ای که من و محمود(دادشم) تو اولین باری که تونستیم روز مادر رو درک کنیم به مامانم دادیم!!

یه نقاشی...یه کارت تبریک!!

از اینکه ذهنم درگیر این ماجرا شده از دست نیما عصبانیم با دلخوری میگم: اگه تو گذاشتی من یه لحظه بدبختیهام یادم بره!!

تموم شب همین شد بهونه اشک ریختن هام.....اگه اون الان به زور صحبتهای این و اون و دیدن رابطه پدر و فرزندی بین دوستاش درک کرده که دوس داره یکی بهش بگه بابا...من از روز اول تو دلم یه حسی بود...یه حس گنگ غیر قابل کنترل همراه با علاقه شدید درونی به آغوش کشیدن یه نوزاد یه بچه..............بدون اینکه برام مهم باشه دیگران ممکنه چه حسی به بچه شون داشته باشن!!!!!!!!!!!!!! مزاحم..دردسر..دست و پا گیر....مخل آسایش....هر چی..هر چی...هر چی....

اصلا امروز هیچی نمیتونه خوشحالم کنه! دست از سرم بردارید.

یا اله العاصین!

nazanin55 — Sat, 21 Jun 2008 06:57:18 GMT

خدایا تو که هر چیو میخوای داری

هر کسی رو بخوای داری...یعنی

هر کسی رو بخوای هدایت میکنی

هر کسی رو نخوای رهاش میکنی و از رحمتت دور میکنی

تویی که عجیب و شگفت انگیز همه چی تحت فرمانته.....

تویی که از قدرت و منزلتت لذت میبری

تویی که اینهمه آدم سجده ات میکنن...حالا میگیم آدما عاصین...خوب اونا به کنار، اینهمه فرشته پاک و بی غرور سجده ات میکنن.

خدایا اینهمه شلوغ و پلوغ دورو ورت....کی گفته تنهایی؟......تو تنها نیستی!....تو یگانه ای ،احدی، بی همتایی ، بی شریکی...اما تنها نیستی...

فک کن از بس که امورات این دنیا دسته شخص شخیصه شماست.....اداره کردن اینهمه کهکشان و آسمون و ماه و ستاره و آدم و عالم و ماوراء ...میدونم اینقد مسلطی که بدون اینکه براشون وقت بذاری مثه ساعت کار میکنن... ولی خدائیش آدما رو چی؟...اونا که تنظیم کردنی نیستن؟!!

اونا که به خاطر عشق و احساس نظم سرشون نمیشه ...آره میدونم این دید ، ناقصه برای خدای کاملی مثه تو!!!

اما فکر کن یکی مثه من همیشه باور داشته و شنیده که تو میشنوی منو...که تو درک میکنی منو..که تو اجابت میکنی منو....

خدایا خسته ام ...دلم داره میمیره!!

یه کم...فقط یه کم نازمو بخر!!

بهت احتیاج دارم!

به تو برای دل ریشم، برای عقل ناقصم، برای بندگی کردن احتیاج دارم...

خدایا!!! آه از این دوری و فاصله بین من و تو که بی تابم میکنه......

شاید تنها این حسه که باعث میشه شوقمو به تو درک کنم...صدات کنم و باهات درد دل کنم.

اما تو چطوری ....چطوری شوقتو به من نشون میدی؟!!

اگه مشتاقمی چرا دردی میدی که قهر کنم؟ بعد دردی میدی که از ناچاری بیام تو دامنت با یه حس نامانوس بپرستمت و عاجزانه بندگیتو کنم.....اونم چی!! به گفته خودت میدونی حتی وقتی قهرم دوسِت دارم..و جز تو کسی رو ندارم!!!

خدای خوبم...اینم قبول که همه خوبیها از توئه و بدیهایی که پیش میاد تقصیر خودمه!! آره هست ..

اما وقتی پامون لغزید از تویی توقع داریم ،که ما رو دعوت به خودت کردی ..که به دو دست دعای فرشتگانت نگهمون داری!!

خدایا خودتم بی واسطه با ما حرف نمیزنی...همیشه این وسط یه واسطه هست یه فرشته شایدم چند تا...پس ایراد نگیر اگه گاهی ما برای حرف زدن با عزیزی مثه تو واسطه میگیریم...

خدایا اینقد که میرم یه حرفیو راحت باهات بزنم خودمو توبیخ و توجیه میکنم....خودت میدونی...چی میخوام بگم و چی میگم...حق بِده ، به ترسیدنهای کودکانه ما....

میدونم میگی ترستون موقع نافرمانی کجاست؟خدایا باز هم حق بده به نترسیدن های احمقانه ما...خوب! خودت ما رو به عفوت امیدوار کردی.

خدایا تا ما راه تو رو داشتن رو پیدا کنیم...کلی به بیراهه زدیم..کلی بتخانه و ویرانه رو در جستجوی تو گشتیم.

خدایا ببین که ما چطور در پی دوستانت میریم که شاید به ما نظری کنی!

اگرچه بی انصافیه ما هر روز و هر لحظه که یادت کنیم تو نزدیکی مثله نفس................

خدایا ، گمراهم هدایتم کن.

خدایا گنه کارم، بیامرز مرا.

خدایا کج فهمم ، بصیرت و دانایی بده.

خدایا عجولم ، بهم شرح صدر عطا کن!

خدایا همونطور که بیشتر از تحملم ، از من نمی خواهی... برام پیش نیار!

خدایا ...به حق اینهمه توانایی که داری به ما بنده های ضعیف رحم کن.

خدایا ...من گمان خوب به تو دارم چهره تلخی دنیا رو نشونم نده!!

خدایا تنهام، تنهاترم نذار!

خدایا بی دلم،عاشقم کن!

خدایا غرور و عجب رو از من بگیر برای اینکه همان بشم که تو میخواهی.

خدایا من هیچوقت چیزیو که میخواستم نداشتم..خودت برام یه روز تو همین نزدیکی قرار بده که تو اون روز زندگی بهم لبخند بزنه!

انگار تو به من لبخند زدی. پس بهتر بگم

خدایا منتظر لبخند توام..........لبخند مهربان تو! به من لبخند بزن مهربون!

غم دنیا!

nazanin55 — Mon, 16 Jun 2008 09:55:18 GMT

باور دارم که زندگی ِ دنیا ارزشی نداره ٬ باور هم دارم که روزی هست که خداوند داد مظلوم رو از ظالم میگیره.

باور دارم که خدا بعضی مظلوم ها رو خلق کرده تا توان ایستادن در برابر ظلم نداشته باشن تا ظالم پرونده سیاهشو با هیچی نتونه پاک کنه.

خدایا ! به من آرامش بده تا بتونم تحمل کنم.

خیلی از آدما به خاطر منافع شخصی و دنیوی حق رو باطل و باطل رو حق نشون میدن!!! خدا رو شکر که من از اون دسته نیستم.

اینکه بعضی زوجها احساس تنهایی میکنن به نظرم دو حالت داره:

- اونیکه همراه زندگیشه اینقدر بهش بدی کرده که دیگه دلش اونو به عنوان همسر و همدل قبول نمیکنه!

- اونیکه خودش اینقد به همسر و همراهش بدیهای ریز و درشت کرده که طرف دیگه همدلش نیست .

نفس راحت!

nazanin55 — Wed, 11 Jun 2008 08:04:18 GMT

از دیروز که فشار روحی ام کمتر شده....هر کی میپرسه خوبی؟...از ته دلم میگم خدااااااا رو شکر!

دیشب رو هم با فراغ بالی که منو یاد روز بعد از آخرین امتحان مینداخت و بعد از مدتها برام تازگی داشت گذروندم و قدر لحظه لحظه اشو میدونستم با بهزاد و هانیه رفتیم خونه سید ...شب خوبی بود .همه انگار با همیشه فرق داشتن ، خنده هامون و حرف زدنها...احساس میکردم جز من همه یه آدمه دیگه ان....همه به همدیگه میگفتن شما امشب چیزی نخوردید (مثبتشم زعفرون بود ).

بعد یواشکی تو دلم به خدا میگم...خدایا چقد ما بنده هات کم صبریم...تو فاصله چند روز فقط خودت میدونی که مثه مرغ سرکنده چه بی تاب بودم ...بعد میگم خدایی خیلی به ما میخندی نه!!

آخه الان خودمم از فکر کردن بهش خندم میگیره!!!! البته خنده توام با شرمندگی

ای کاش همیشه همه چیزای ناخوشایند اینجوری باشن که گذر زمان در کوتاه مدت اونا رو محو کنه.میدونم که مشکل اصلیم سر جاشه اما باز انگار منو از یه قفس تنگ و تاریک ـ که همش به آدم این حس رو القا میکنه که دیگه تموم شد،حتی خدا هم رهات کرد!ـ به یه قفس بزرگتر منتقل شدم...آزاد نشدم اما میتونم امید آزادی داشته باشم.

کی تو رو شناخته؟ کی تو رو درست شناخته؟ کی تونسته؟؟ !!! اندیشیدن به بی نهایت دل بینهایت بزرگی میخواد و اینجوری که دانشمندا میگن آدما یا عقلشون میلنگه یا دلشون!!

اونیکه با عقل تو رو بشناسه ، یه جوری شناختش ناقصه. اونیکه با دلش بشناسه یه جور دیگه!

اینروزا با این نجواها و اندیشه ها لحظات رو سپری می کنم و هر بار میگم همین الان شکر کنم که گذر زمان و غفلت منو کور میکنه!!

به قول نمیدونم عزیز...

یادم باشد که: هر مشکلی هم که پیش بیاد ، خدا از اون مشکل بزرگتره! اگر نتونم با تقدیر کنار بیام ..میتونم روی کمک اون حساب کنم.

اما ای کاش من اینقدر فراموشکار نبودم!

هر دم از نو غمی آید به مبارک بادم!

nazanin55 — Sun, 08 Jun 2008 07:38:18 GMT

چند وقتی نبودم....دوشنبه بعد از 3 روز مرخصی اومدم سر کار و وقت سرخواروندن هم نداشتم اگرچه ایام مرخصی تو زیارت و تفریح دلچسب بود اما این تعطیلات 5 روزه خیلی خسته کننده و زجرآور شد برام.

رفتیم پابوس آقا امام رضا(ع) ، اونم بعد کلی طنازی کردن های آقا و امید و دلخوشی هایی که من به خودم یادآوری میکردم......بهش گفتم آقا...به خاطر اینکه هر بار دست از پا درازتر یا همون دستِ خالی میرم از پیشتون مسخره ام میکنند...یا کنایه می زنند!! من تا حالا به زیارتتون هم قانع بودم...اما از الان منم میخوام ازتون حاجت بگیرم.

سکوت کرد!!!

من بیشتر از همیشه چسبیدم به خواسته هام ....هی دعا کردم و توی هر دعائی یکیو به یاد آوردم....و ........منتظر نشستم به امید حاجت روایی!

اما لذت و شیرینی این عبادت خیلی زود به مزاجم مثه زهر شد!!

اولش فقط برای خودم تلخ شد.......لجم گرفته بود و با اون همه اندوه اشکم نمیومد.....لبه تیز قلب شکسته ام گاهی به دردهام نیشتر میزد......و قطره اشکی

باسه بروز خشمم اولش با تیغ زدن ابروهام شروع کردم ، کاری که قیافه منو خیلی از این حالت مثبتی درمیاره!! خودمونیم ها به نظرم اصلا هم بهم نمیاد ...و..و..بعدش بلند داد زدم....اصلا قهرم....همین....گریه نمیکنم....حرف هم نمیزنم...فققط قهرم!

اما ای کاش مساله به همینجا ختم میشد ، برای هر کی دعا کرده بودم......مشکل بغرنجی پیدا کرد!!!!!!!!!!!!

آقاجان من یکی کم آوردم...خود دانی! منو لال ، منو بی آرزو، منو مرده فرض کن!!

شما جای من!!

شما جای من!

من موندم و دامن یاری که باهاش قهر بودم!!!

قهر بودم اما حرف زدم باهاش...الان اما دیگه قهر نیستم...آخه امن ترین آغوش دنیا برام دامن خیلی دور و خیلی نزدیک خدا بود .. یکی از درونم میگه خدا دوست نداره تو حتی برای توسل در خونه کسی بری... میگه بشین همین جا ، هر وقت خودش صلاح دونست جوابتو میده....پارتی بازی(!!) فقط کارهارو خرابتر میکنه!

الان هم تو لاکم... شایدم تو شُک ....دلم گرفته..................خیلی! شاید خیلی عجولم اما توقع اینهمه غم که ناگهان و تو فاصله یکی دو روز پیش بیاد رو نداشتم..!!!!

پ.ن:

از همه دوستایی که سر میزنن و پستهای چند پهلو میذارن و خلاصه خیلی مهربوونن ممنونم

آبدااااااااار چی!!!

nazanin55 — Mon, 26 May 2008 12:55:18 GMT

داشتن یه همکار فضول چه مصیبتیه!! اونم چی در حد یه آبدارچی!! یه زمانی میگفتن برای انجام هر کاری تو ادارات و... به آبدارچیها مراجعه کنید..فک میکردم یه شوخیه مسخره است.

اما الان میفهمم که یه حقیقت خیلی مسخره است. شاید در هفته ۱-۲ ساعت جلسه مدیر با همین آقای آبدارچی باشه و ایشون سیر تا پیاز مسائل رو برای مدیر راپورت میدن. دست آخر هم با نیشهای تا بناگوش باز و گردنی برافراشته مثه آدمهای فاتح میاد بیرون.

الان مدتهاست این ماجراها رو با همکارا دنبال میکنیم. و جالبه که بدونید با اینکه ما فک میکنیم مدیرمون اینقد واقع بین باشه که با صحبتهای اون فکرش راجع به پرسنل عوض نشه اما متوجه پیش داوریهاش تو مسائل بعدی میشیم!!

در هر صورت ما چند نفر حریف این یه آدمه زیرکار در رو و نامنظم و دودره باز و صد در صد دروغگو نمیشیم که نمیشیم.کسی هم نیس که صابونش به تنش نخورده باشه..و زیرآب زنیها و خلاف واقع نشون دادن ماجراها از سمت اون براش دردسر نشده باشه.

واقعا اینکه این مساله تا این حد باعث رنجش و آزار ما میشه تقصیر ماست؟

تقصیر مدیریته؟

تقصیر دله ماست که میترسیم کسی از نون خوردن بیفته؟

تقصیر آستینم بود؟

خوب الان براتون توضیح میدم .ایشون به جای نظافت کل اتاقها و میزها و کامپیوترها٬ اصولا مسیرهای رفت و آمد مدیر به اضافه اتاق مدیر و کامپیوترمدیر و هر آنچه که توی اتاق مدیر هست رو تمیز میکنن و مابقی اتاقهایی که محل استقرار ماست تمیز نمیشه مگر بنا بر احتیط واجب...و آستینهای ماست که هر روز خاک میزها رو میگیره و وسواس خود ماست که کامپیوترها رو تمیز میکنیم و...و...

چه میشه کرد با آبدارچی که فک میکنه از دماغ فیل افتاده ٬ عارش میاد چایی ببره برای همکارا!!! عارش میاد نظافت کنه!!! عارش میاد به حرف خانومای همکار گوش بده!! عارش میاد واسه نون حلال زحمت بکشه!! مفهوم سلسله مراتب رو نمیفهمه و فک میکنه همه باید به اون چشم بگن!!

باور کنید شوخی نیس ٬ مبالغه هم نیست!!!

شنبه

nazanin55 — Sun, 18 May 2008 08:45:18 GMT

از یکشنبه صبح هفته کاری برام شروع میشه.

شنبه صبح ساعت 8:30 کمی احساس ضعف دارم ، بوی نامطبوع محیط حالمو دگرگون میکنه...سعی میکنم با چند تا بیسکویت وضعیتو بهتر کنم.

خانوم تپلی که روبروم نشسته تنهاس مثه من، اما اون خانوم سبزه هه با یه خانوم و یه آقا که به نظر مادر و همسرش میان اومده.

همسرش براشون تغذیه میگیره و میاره منم دارم آروم آروم بیسکوییت میخورم ، من به این فک میکنم که ممکنه خانوم تپله هم ضعف کرده باشه.

کمی این پا اون پا میکنم . دل دل و بالاخره میرم کنارش و بی مقدمه میگم...بفرمایید ،ضعف دلتونو میگیره.

بدون اینکه به بیسکوییت نگاه کنه انگار بیشتر منتظر یه همزبون بوده باشه سر صحبتو باز میکنه -معلومه استرس داره - دفعه چندمه میایی؟ سخته؟......

منم به سوالاتش جواب میدم...برای آروم تر شدنش سعی میکنم مساله رو براش ساده کنم.

بعد از ارضاء حس کنجکاویش ٬ سکوت بینمون حاکم میشه...و همراهم شروع میکنه ٬در عرض ۱۵ دقیقه 3 بار زنگ خورد که هر بار همکارا از محل کار هستن که برای رفع مشکلات تماس میگیرن...هنوز دارم مراحل کار رو تلفنی براشون توضیح میدم که صدام میزنن برای رفتن ......

تازه استرس راهشو به دلم پیدا کرده و میاد سراغم. تلفنو میذارم رو سایلنت و وارد میشم.ساعت 10 تو اتاق ٬ استرسم تموم شده به جاش بغضه که گلومو فشار میده.

ساعت 11 اجازه خروج دارم. به اندازه همه تلخیهایی که تو عمرم داشتم تلخم. اصلا رفتار خوبی با نیما ندارم. و اون صبوری میکنه!!!! ساعت 12 نیمه شبه و باز من دارم غر میزنم و اون داره توجیه ام میکنه!

پ.ن: امروز اینو اضافه کردم

صبح تو تاکسی ٬ خانومه دختر ۹ یا ۱۰ ماهشو محکم گرفته..اون اما خودشو کش میده سمت من ..دستشو میزاره رو دستم ٬ من که نگاش میکنم میخنده...و با حلقه های کیفم بازی میکنه ٬ نگاهمو که ازش برمیدارم ٬ دوباره دستشو میذاره رو دستم ٬ و همون بازی....

بعد از چند دقیقه من بازیو عوض میکنم دستش رو دستمه اما نگاهش نمیکنم...با انگشتای کوچیکش سعی میکنه نیشگون بگیره٬ من اما بازی خودمو ادامه میدم...شروع میکنه باهام حرف زدن با زبونی که گمونم هنوز هیچکی نفهمه چی میگه...سعی میکنه بیاد تو بغلم اما مامانش اونو محکم تر میگیره...و من لپشو میکشم!!! اون مثه اکثر دختر بچه ها از اینکه تونسته توجه امو جلب کنه میخنده...من دارم پیاده میشم و در حال بستن در اما نگاه اون هنوز دنبالمه.....

طفلی ٬ نینی ناز نازی٬ شیطون ناقلا....

سکوت

nazanin55 — Wed, 07 May 2008 07:03:18 GMT

نگاهش رو صورتمه، من یه لبخند تصنعی رو به زور رو صورتم نگه داشتم تا به نظرش بی تفاوت نیام...یه ریز و پشت سر هم حرف میزنه، امان نمیده و البته منم نمیخوام خیلی حرف بزنم و بیشترسعی میکنم حواسم باشه حرفی نزنم که بعداً دردسر بشه.اصلا حوصله گیر دادنهای خواهرشو رو ندارم. سعی میکنم بی طرفانه نظرمو بگم.

نمیدونم چند ساعت حرف زدیم..از خاطرات کربلا و نجف رفتنش با اشتیاق خاصی شروع کرد ، و از زیارتها و دعاها و خواسته هاش حرف زد و اینکه خیلی برام دعا کرده...و جالبتر اینکه چند بار منو تو حرم دیده!!!!

نیم ساعت که گذشت رفت سراغ سختیهای سفر و از اون همه لذت روحی که سعی در انتقالش داشت به یه دوره مرارت و بیماری و بی حالی رسید!!!!....بعد از آمال و آرزوها حرف زدیم...شاید گذشت 3 ساعت به همین خاطر مثل چشم به هم زدن گذشت.

واقعا رویا درست به نتیجه رسیده که هیچکس تنهاییهای ادمو درک نمیکنه...چون هر کس فک میکنه تنهاترین خودشه و بقیه این مشکل رو ندارن.

همین دیشب بود..بهم میگه خوبه!... تو زیاد هم غصه نمیخوری(؟!)..من یه دوستی دارم 5-6 ساله ازدواج کرده مثه مرده های متحرکه! خیلی غصه میخوره! هر وقت پیشش بشینی حرف بچه رو میزنه!

نگاهم رو از رو چشمهاش برمیدارم و سعی میکنم جلو اشکهامو بگیرم...با خودم میگم اینم مثه بقیه افراد خونواده اش فک میکنه من از سنگم؟!! همچین حرف میزنه انگار تموم 24 ساعتو داره با من زندگی میکنه....

همینجوریش روزی نیس که به خاطرش حسرت نخورم، اشک نریزم و به بخت سیاهی که 8-9 ساله داره منو به امید صبح سپید بازی میده لعنت نفرستم.

آره خوب ، اون چه میدونه تو دل من چی میگذره، فک میکنه تموم مشکلی که تا امروز داشتم فقط به بچه ختم میشه که اونم لابد برای من زیاد اهمیتی نداره ..هیچکی فکر غصه هایی رو نمیکنه که نمیتونی به هر کسی بگی...

باز سکوت میکنم. بذار فکر کنه من آدم بی خیالیم. بذار فک کنه من غصه ای ندارم. بذار فک کنه دنیا همیشه بکامم بوده.

کی به کیه!

پ.ن: شما هم رؤیا (خواب) میبینید؟ مثه همیشه ظاهر خوابم یه دنیا تفاوت داره با واقعیت. گاهی با گذشت چند سال کمتر و بیشتر خوابهام تعبیر میشه و به محض تعبیر شدنش ٬ ناخودآگاه خوابیو که دیده بودم مثل یه فیلم از جلو چشمم رد میشه.

به نظرم گاهی نباید برم دنبال تعبیر خوابهام....و گاهی بعضی خوابهام یه تهدید جدیه...بعضیهاشم در حد داشتن چیزهاییه که فقط تو آرزوهام هستن و شاید با دیدنشون تو خواب قراره کمی آروم بگیرم یا برعکس جدی تر برم دنبالشون.ولی جالبه در عرض یک هفته با فاصله چند شب. دو تا خواب ببینی با تعبیرهایی متضاد!!

یاد یار!

nazanin55 — Sat, 03 May 2008 09:20:18 GMT

فکر کردن به مرگ...در هر حال و در هر صورت تو لحظه اول که به رها کردن جسم و جدا شدن به اون میرسه غم انگیزه...به تاریکی قبر و لحظه های مخوفی که برامون گفتن که میرسیم ، چهره اش رو درد فراق از جسم با وحشت و ترسی ناگزیر عوض میکنه و تو لحظه ای که به این فک میکنی که جسم و روح جدا میشن و تو میمونی و اعمالت ته دلت یه کور سویی هست که خدا رو داری همیشه و در همه حال امیدی هست به اون و خوبیهاش.

واسه دلگرمی دادن به خودت هم که شده میگی فشار قبر که از فشار این زندگی که روزی صد بار خوردت میکنه که بیشتر نیس!! ترس از دست دادن بخشی از جسم یا سلامتی هم که همیشه با همه هست...تاریکی قبر هم وقتی نور ایمان به خدا هست ..معنی نداره...

وقتی خدا خودش تاکید میکنه کسی که منو داره هیچی کم نداره...و من هیچگاه تنهاش نمیذارم..پس اینهمه ترس کشنده برای چی؟! بذار من پیش اینهمه چشم بهت بگم خدایا ...بهت امید دارم ..امیدم اینه که تو لحظه های غم انگیز و وهم آلود اول مرگ تنهام نذاری!

و باز هم کمی آرامش از یاد خدا...مرگ هم جزئی از زندگیه...نشونه ای از بیهوده نبودن زندگی...و وجود معاد ...

ای عزیزی که عاجزم از بیان اسماء اعظمت....دوست دارم.

- یک هفته به بارون فکر کردم ...از خدا خواستمش...و لحظه ای که صدای رعد آسمون توی گوشم پیچید...ناخواسته گفتم ..باز هم صدا کن ، صدای تو زیباست.....

و باران..به اندازه 15دقیقه با شدت بارید و در تموم این 15دقیقه در حالیکه صورتم به سمت آسمان بود، ضربه دانه های درشت باران را بر صورتم شکر کردم...و به یمن باز بودن درهای رحمت پروردگار که امروز از عشقش لبریزم ، دعا کردم...حیف ! چه زود تمام شد.

باران تمام شد و دعاهای من نه

باران تمام شد اما هنوز رحمت خدا از آسمان جاریست ..میبینی؟ ...باز هم شکر!